Hoi, ik ben Zohra. Ik ben een Transgender / Transsexueel en op dit blog schrijf ik over mijn leven, mijn persoonlijke zaken maar ook over dingen die ik tegenkom in het leven en op het internet.! Ik heb nogal een grote bek, dus hou je niet van grove taal, dan ben je aan het verkeerde adres.
Onomwonden zal ik mijn mening geven over persoonlijke en maatschappelijke zaken! Dit zal niet
altijd stroken met jouw mening, maar ok, daar heb ik geen boodschap aan, tenslotte is het míjn blog, niettan?
Ik ben een echte Rotterdamse en zal ook recht voor zijn raap mijn mening geven over zaken die mij persoonlijk aangaan! Toegegeven, ik kan soms érg hard overkomen, maar ja, ik ben nu eenmaall manisch depressief en mijn reacties kunnen wat 'feller' zijn dan van de gemiddelde mens. Snap je dit niet? Google dan maar eens op 'manisch depressiviteit' en je zult mij beter begrijpen!
Als ik niet veel te lullen heb, dan plaats ik gewoon voor die dag een filmpje zodat je lekker film kunt kijken
Ik wens je veel leesplezier toe op mijn blog!
Vergeet niet me te volgen op Twitter en Kwekker, zie hieronder!:
SUPERGAVE en SUPERLEUKE profielensite 'Whazzup' , lees dit!!!
Internet/Website | Persoonlijk
|
18 Oktober 2011 | 12:11:06
De afgelopen tijd heb ik niet veel tijd gehad om te bloggen, dit komt omdat ik helemaal op ga in een nieuw project van mij, genaamd 'Whazzup'. Nee, het heeft niets te maken met Whatsapp, die gratis iPhone-applicatie, waarmee je gratis kunt smsen en dergelijke.
Whazzup is een nieuwe gratis profielensite waar je een persoonlijk profiel kunt aanmaken, net als op Hyves, Tagged, Myspace, Facebook en dergelijke, waar je heerlijk kunt socializen, webcamchatten, een leuk eigen groepje kunt beginnen, gratis maar liefst 15.000 online games kunt spelen, bloggen, video's delen en je leukste familie- of vakantiefoto's.
Whazzup is niet zómaar een social network, zoals Hyves, Tagged of Facebook, het biedt een zee aan mogelijkheden. Zo kun je je eigen profiel stylen met CSS, net als je groep, wat dus leuk is voor bedrijven, organisaties en instellingen, die op een leuke en interaktieve manier kontakt willen onderhouden met hun clientéle.
Deze week ga ik werken aan allerlei tutorials, hoe je je profiel kunt stylen, pimpen en customizen, want ik moet de leden wel een beetje wegwijs maken ;) Kijk maar vast even op mijn profiel om een indruk te krijgen.
In een groepje kun je, met een beetje creativiteit in feite een leuke mini-website bouwen en via het netwerk je kontakten uitbouwen, vooral als je bijv. WIX ( http://www.wix.com ) gebruikt en jouw WIX flash website EMBED in je groepje, zoals ik hier heb gedaan.
Neem maar eens een kijkje bij de 'groepen' op Whazzup. Er zitten een paar eenvoudige maar ook wat creatievere tussen.
Een groepje is voor van alles toepasbaar. Je kunt je eigen clubje beginnen, een eigen gratis chatroom beginnen, evt. met webcam, leuke plaatjes of achtergrondjes delen, maar je moet dan wel wat verstand hebben van HTML en CSS en dus wat programmeerkennis hebben, maar dan maak je wel iets bijzonder gaafs.
De site is in het engels, omdat ik wil proberen er een internationaal publiek mee te bereiken.
Het is gelukkig niet zo massaal en groot als 'de grote jongens', maar daarom wel een stuk intiemer en gezelliger. En denk nu niet dat je met een kleiner ledenaantal niet jouw doel kunt bereiken, in feite heb je juist meer lezers van jouw content, dan bij de 'grote jongens' die onpersoonlijk en commercieel zijn, juist doordát de groep zo klein en intiem is val je sneller op met wat je op de site doet.
Er komt een vertaalplugin die alle engelse teksten naar het nederlands vertaalt, maar ik neem aan dat de meesten van jullie wel engels verstaan en schrijven.
Geachte lezer, je begrijpt dus dat ik het razend druk heb met dit nieuwe project, maar ik vind het ontzettend gaaf om te doen.
Ik heb dus geen tijd meer om depressief te zijn, sterker nog, het gaat een heel stuk beter met mij dan in lange tijd het geval was...
Kom je ook een kijkje nemen op de site en lid worden?
Hierbij even de korte mededeling dat ik voortaan over mijn meer 'persoonlijke' zaken, blog op www.zohratranssexueel.com Mijn eigen domein. Op Blogger kun je iets meer met je blog en daarom heb ik voor mijn persoonlijke blog gekozen voor Blogger (blogspot).
Natuurlijk blijf ik hier ook bloggen op punt, maar ga hier wel wat minder persoonlijk worden en het meer hebben over aktualiteiten of andere zaken waar ik tegenaanloop.
Het is eerste kerstdag en ik zit helemaal in mijn uppie, thuis, alleen, in mijn niksie... niemand om me heen, geen kersversieringen, geen kerstmuziek en geen kerstfilms.
Erger nog, ik erger me er kapot aan, al die heisa rondom de kerst. Vroeger, toen ik jonger was , was kerst altijd iets magisch voor mij. Ik vond het heerlijk het huis te versieren, de kerstboom op te tuigen en me behoorlijk uit te sloven kwa boodschappen, want er moesten natuurlijk allerlei lekkernijen in huis gehaald worden, want ik wilde mijn gasten ook altijd verwennen met de kerst door ze allerlei lekkers voor te schotelen.
Echter, naarmate de jaren verstreken, en zéér zeker na het overlijden van allebei mijn ouders, ging de glans er wat mij betreft nogal van af, wat kerst betreft. Mijn vader overleed 5 jaar geleden 5 dagen voor de kerst, plotseling aan een hartstilstand. Daarna kwam ik met de zorg voor en de verantwoordelijkheid over mijn dementerende moeder te zitten. Zij overleed vorig jaar november in een verzorgingstehuis na een verblijf van ongeveer 4 jaar.
Ze was zwaar dement en op het laats kreeg ze borstkanker en gruwelijke zwarte plekken op haar lichaam die immens veel pijn deden. Het arme mensje leed zoveel pijn en ze kon zich niet meer uiten, zo ver heen was zij. Het enige dat ik kon doen was bij haar zijn en haar hand vasthouden in haar laatste momenten. En begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb het altijd met alle liefde gedaan, want ik hield zielsveel van mijn moeder, maar als je meest dierbare mensen overlijden, dan heeft kerst eigenlijk weinig betekenis meer voor je. Alle betekenis is weg en je vraagt je af wie de volgende is die van je heen zal gaan.
Bovendien ben ik niet christelijk, eigenlijk zwaar ANTI-Christelijk, dus ik zou me een huichelaar voelen als ik kerstmis zou vieren en de geboorte van 'het kindeke jezus' zou vieren (blegh). Ik ben niet gelovig en zal dat nooit zijn en in een kindeke jezus geloof ik al helemaal niet... wat moet ik dan met kerst? Het is een dag als alle anderen. Je wordt bijkans gedwongen om je hele inkomen te spenderen aan de KERST en waarvoor?
De media maakt je wijs dat je 'niks' bent als je met kerst alleen bent je bent dan 'zielig' als het ware. Tja, dan maar 'zielig', voor mij is kerstmis een dag als alle andere! Voor vandaag heb ik dus totaal geen plannen.
Morgen, op Tweede Kerstdag, ga ik wel met mijn zus, haar kids en andere familie gourmetten en kaasfonduën, gewoon om hun een plezier te doen, maar voor mij hoeft het eerlijk gezegd totaal niet. Vanmorgen werd ik al wakker in een rouwstemming.
Het liefst wilde ik me terugtrekken op de bank met een dikke deken over me heen. Ik heb in mijn boekje 'brieven aan mijn moeder' ( Een klein boekje waarin ik aan mijn overleden moeder schrijf en met haar praat alsof ze er nog zou zijn ) geschreven, er rolden bittere tranen over mijn wangen omdat er allerlei sentimentele herinneringen omhoog kwamen. Waarom zou ik die rotkerst ook vieren als ik me zo verdrietig voel dat ik het liefst voor een trein zou willen springen? Eenzame kerst? Ik weet niet beter...
Als je om je heen kijkt en allemaal mensen ziet, gelukkige gezinnetjes, mannetjes en vrouwtjes die elkaar verwennen met allerlei kadootjes, lekker eten en vooral 'gezelligheid', dan denk ik: 'Dat heb ik allemaal nooit gekend. Nooit een man gevonden met wie ik mijn leven zou kunnen delen, die alleen MIJ wilde en ook niet de complete rits vriendinnen 'die ik zou moeten hebben', ook nog eens wilde afneuken! Tja, zo zijn trannylovers nu eenmaal!!! Nee, voor de liefde hoef ik het niet te doen, hoewel mijn hart er altijd groot genoeg voor was, mannen zijn niet meer dan 'brengers van ellende' in mijn leven geweest.
Ik ben zo vaak en zoveel gekwetst, dat elke man een gewillig slachtoffer wordt van mijn immense toorn en woede. Elke man die kontakt met mij zoekt krijgt een golf van haat, woede en ellende over zich heen, van mij... ze zullen kruipen, willen ze iets met mij. Ze zijn toch zo gek op mij? Kruip dan maar voor me, eerder zal ik je niet toelaten in mijn leven!!! Als je van mij houdt, zul je dat moeten bewijzen, alleen dán kan ik kijken of ik een plekje heb in mijn hart, voor jou! Manlief!
Tja, eenzame kerst... het is een dag als alle andere voor mij... geen kerstgevoel, geen jolijt en geen vreugde. Ik breng de kerstdag gewoon door met mijn drie immens lieve katjes en het gezelschap van de computer. Zo kom ik mijn dag wel door!
Toen ik 23 was openbaarde zich bij mij de zogenaamde 'bipolaire stoornis'. Ik ga niet het hele verhaal intikken, omdat ik er van uitga dat als je dit leest, dat je weet wat het inhoudt, zo niet, dan vindt je het wel op wikipedia.
De Bipolaire Stoornis is een uitermate ingewikkelde 'geestesziekte'. Denk nu niet dat ik 'gestoord' ben ofzo, de bipolaire stoornis (Ik heb bipolair type-1 'rapid cycling') is een 'ziekte' die zorgt voor extreme stemmingswisselingen/ Je leeft konstant tussen opperste gelukzaligheid en diepe wanhoop in. Er is moeilijk een middenweg te vinden in je emoties. Zo kun je plotseling enorm vrolijk zijn en overal zin in hebben, maar het kan net zo snel weer omslaan naar een periode van diepe, extreme melancholie. Je bevindt je dan in een diepe afgrond van extreme wanhoop en je hebt nergens, werkelijk nergens meer zin in. De dingen die je altijd vrolijk maakten? Vrolijk? Wat is dat?
Het is een enorme strijd om met deze aandoening te kunnen leven. Je bent konstant verward en de mensen in je omgeving kunnen vaak geen pijl op je trekken. Zó zit je vol met allerlei 'wilde plannen' , óf je bent ineens van plan een boek te gaan schrijven. In je hoofd is het al een bestseller. Of je gaat het helemaal maken als actrice of je word direkteur of iets anders dat hooggegrepen is. Je zit werkelijk vól met lumineuze ideëen en creativiteit, echter, de storm in je hoofd belet je om deze ideëen ook werkelijk uit te voeren, omdat het in je hoofd allemaal zo snel gaat!
Mensen vinden je vaak raar, omdat je vaak vol zit met impulsieve en wilde ideeen. Ook de bekende 'extremiteiten' behoren bij mensen die 'manisch depressief' zijn. Zoals een losbandig leventje. Snel verliefd worden, drugs, drank, noem maar op.
Als je manisch bent dan ben je in een staat van opperste verrukking. Het is alsof je onder invloed bent van de meest geweldige drug, iedereen lijkt lief, iedereen lijkt aardig, je voelt je fantastisch. Maar zodra deze manie over is dan krijg je te maken met de keerzijde van de medaille: 'De depressie', of erger nog: 'De psychose'. In je manie kun je zó enorm uitgeput raken doordat je als een gigantische (niet te stoppen) sneltrein doordendert, je neemt nooit rust, simpelweg kún je die rust niet nemen omdat je hoofd konstant doorraast. Doordat je hersenen koken krijg je dan last van waanideëen, en angsten en paranoïa, zie je overal spoken, het leven is dan enorm zwaar, je haat iedereen en loopt hele dagen alleen maar te mopperen door de geestelijke uitputting, je kunt je bed niet uitkomen en denkt de hele dag door alleen maar aan slapen, slapen, slapen.
Ondertussen voel je je, door je passiviteit erg doelloos. Je leven lijkt geen zin meer te hebben en je zakt steeds verder in de enorme wanhoop. Het liefst zou je er een eind aan maken maar dat doe je toch maar niet, want je wil toch ook je familie niet achterlaten. Bovendien heb ik drie hele leuke en lieve katjes, die ik niet zomaar wil achterlaten. Van mannen hoef ik geen liefde te verwachten, mijn katjes zijn de enige die mij nemen zoals ik ben, met mijn gekke grillen!
De normale dagelijkse dingen kosten je enorm veel moeite als je bipolair bent. Het regelen van je financïen, je administratie en dergelijke. Dit is de reden dat ik sinds een paar maanden een bewindsvoerder heb die alles voor mij regelt! Het is fijn te weten dat ik mij over mijn financïen geen zorgen hoef te maken zodat ik de rust heb om aan mijzelf te werken!
Vanaf mijn 23ste tot nu (ik wordt over iets meer dan een half jaar 40) is het zo'n enorme strijd geweest voor mij om te overleven en het hoofd boven water te houden. Ik vraag me vaak af hoe het nu verder moet met mijn leven. Blijf ik zo doorploeteren, komt er ooit een einde aan mijn strijd? Lukt het me ooit om een balans te vinden in mijn leven, zónder dat ik aan de zware medicatie, zoals Lithium of Abilify zou moeten gaan? Tot nu toe is het mij nog altijd gelukt om zonder deze medicatie te overleven, het zijn namelijk geen wondermiddelen en zeer zeker geen snoepjes. Van lithium is bekend dat het op lange termijn geheugen problemen kan geven, en problemen met de nieren ( het is namelijk een mineraal zout) en bij langdurig gebruik kan dit de nieren aantasten. Andere middelen hoef ik ook niet, daar heb ik namelijk al (zeer negatieve) ervaringen mee! Dus ik dender gewoon door, zónder medicijnen.... en hoop dat het mij ooit zal lukken mijn gevoelens en gedachten weer onder controle te krijgen!
Het is alweer een paar weken geleden dat ik iets heb geschreven, dus ik dacht laat ik maar weer eens achter de laptop kruipen om eens een nieuwe pennevrucht te créeren.
Het is dat mijn melatoninepillen op zijn, want anders had ik nu al enkele uren in dromenland verkeerd, maar helaas, geen geld, dus ook géén melatoninepillen. Om de innerlijke onrust tegen te gaan slik ik ook magnesium maar dat kost ook weer geld en zo is het cirkeltje weer rond.
Als je niet kan slapen spookt er van alles door je hoofd, allerlei vreemdsoortige gedachten en gevoelens die je normaliter nooit zou hebben, of die je nooit hebt gehad.
De laatste jaren denk ik veel na over het leven en vooral over de zín ervan, niet dat ik dat zo graag wil of dat bewúst doe, maar het gebeurt gewoon , zonder dat ik daar enige controle over heb en ik 'heb' het maar te accepteren want mijn hoofd wil dat waarschijnlijk zo!
Het is knap irritant als je overspoeld wordt door allerlei gedachten en emoties die je helemaal niet wíl hebben maar die je toch hébt. Niet dat erover klagen het probleem doet verdwijnen, maar ja, toch is het wel fijn als je die gedachten af en toe eens van je af kunt schrijven, in de hoop dat het ooit rustiger zal worden in je hoofd.
Ik sta op een belangrijk kruispunt in mijn leven en geestelijk zijn er zoveel veranderingen gaande dat ik mezelf soms niet meer terug herken en dat is soms best beangstigend, dat je niet meer de persoon bent die je dacht dat je was. Sommige mensen laveren moeiteloos van levensfase tot levensfase maar ik schijn er veel meer moeite mee te hebben dan de gemiddelde mens. Wat voor anderen erg makkelijk is is voor mij enorm moeilijk.
Soms (nou ja, vaak dus) maak ik me zorgen over mijn toekomst en hoe het nu verder moet met mijn leven. Echt plezier heb ik niet (meer) in het leven maar het is nu ook weer niet zo erg dat ik erom voor de trein wil springen ofzo, maar alles is zo dof. Door alle kopzorgen kan ik eigenlijk nergens echt van genieten.
Af en toe heb ik wel korte 'geluksmomentjes', bijvoorbeeld als mijn katten weer eens kattenkwaad uithalen, of als ik ze zo heerlijk zorgeloos zie liggen slapen op de bank en tevreden hoor knorren als hun maagjes weer vol zitten met eten, dan gaat mijn hart helemaal open.
(Ik bedoel maar???)
Maar toch, mijn financiën baren mij vaak wel zorgen. Sinds een tijdje heb ik een bewindsvoerder die mijn financiën regelt voor mij, zodat ik daar geen omkijken meer naar heb , mijn rekeningen betaald worden en mijn zaakjes netjes geregeld zijn. Door alle spanningen die mijn bipolaire stoornis met zich meebrengt kan ik dit namelijk zelf niet meer. Ook wordt er, waar mogelijk, voor mij gespaard, maar dat is nu nog niet mogelijk omdat er nog een aantal rekeningen moeten worden betaald aan T-mobile plus aan de Gemeentelijke Kredietbank (vanwege een lening die ik vorig jaar heb moeten afsluiten omdat ik een boete had van ENECO vanwege vroegtijdige beëindiging van het kontrakt, doordat ik me door een colporteur van GREENCHOICE erin heb laten luizen waardoor ik 'ineens klant was' van GREENCHOICE, maar ok, dat even terzijde... ben daar achteraf eigenlijk wel blij om omdat ik veel goedkoper uit ben ). Deze kleine schuldjes zijn bijna afbetaald en dan ontstaat er weer IETS meer financiele ruimte, zodat mijn bewindsvoerder voor mij kan gaan sparen.
Veel zal dit echter niet zijn, ik krijg nu elke week € 50,= leefgeld. De rest gaat naar mijn vaste lasten en rekeningen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het bijzonder moeilijk vindt om rond te komen van € 50,- per week. Ik moet daar werkelijk álles van doen: Mijn boodschappen, katten eten geven, kattenbak vulling kopen, als ik moet reizen moet dat ook daarvan, kleding? Vergeet dat maar, dat kan ik niet eens kopen, waardoor ik gedwongen ben om bijna dagelijks dezelfde kleren te dragen want voor kleding heb ik gewoon geen geld. En dan nog de cosmetica die ik nodig heb als vrouw.
Het is dus armoe troef, maar ok, we hebben een dak boven ons hoofd en we hebben het warm, want we hebben 'verwarming'. Wat dat betreft prijs ik me rijk, maar het feit dat je geen enkele financiële ruimte hebt voor wát dan ook, daarvan baal ik enorm.
Eigenlijk zit ik altiijd thuis, heb geen vooruitzichten en kan gewoon nergens heen. Avondjes uit zitten er niet in en een sociaal leven heb ik ook niet echt. Ik heb niet eens geld om naar mijn therapie te gaan, waardoor consulten telefonisch gedaan moeten worden.
Ik breek mijn hoofd werkelijk dagelijks over hoe ik mijn financiële situatie kan verbeteren op een manier die ik aankan, die niet teveel stress oplevert en op een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn.
Door mijn geïsoleerde leven ga ik natuurlijk zitten malen, je gaat steeds dieper over van alles nadenken en daardoor wordt je ook erg opstandig tegen de wereld en iedereen. Ik moet daarmee oppassen want ik wil geen mensen verliezen die mij dierbaar zijn door mijn melancholie, want het is niet leuk iemand om je heen te hebben die vaak down is, nooit geld heeft en nergens zin in heeft.
Over 2 weken is het kerst. Omstreeks die tijd is mijn vader ook overleden, op 20 december welteverstaan. Ik heb niet eens geld om een bloemetje op zijn graf te zetten en ook niet voor mijn moeder die een paar meter verder ligt. Ik kan niet zeggen dat ik vrolijker wordt van deze situatie.
Het afgelopen jaar zijn er een aantal mensen geweest die mij af en toe financiëel steunden, waaronder één trouwe lezer van mijn blog. Ik waardeer dit heel erg, maar ik kan niet konstant maar blijven bouwen op de financiele steun van anderen, ik voel mij daarbij niet goed, hoewel het goed gemeend is van die mensen, maar ik wil zélf graag weer iets tot stand brengen waarop ik trots kan zijn, maar ik kan gewoon niet helder genoeg denken om een richting voor mijzelf uit te stippelen, een toekomst perspectief, iets waarvan ik kan leven zodat ik niet meer van 'slechts' 50 euro per week hoef rond te komen en mezelf zo nu en dan iets kan veroorloven.
Goh, wat een gebrek aan melatoninepillen allemaal niet teweeg kan brengen, zo is er weer een flink lappie tekst ontstaan... gelukkig is dat 'of my chest' voor nu... dus jullie hebben weer wat te lezen ;)
Het is nu precies één jaar geleden dat mijn lieve moeder overleed. Een jaar geleden werd ik om half negen 's morgens gebeld met de verschrikkelijke mededeling dat mijn moeder was overleden. Aan de ene kant was het een opluchting, zodat zij niet meer verder hoefde te lijden. Bovendien, wat was haar leven nog waard? Ze had zwaar Alzheimer. Op het laatst kwam daar nog necrose en borstkanker bij plus AFGRIJSELIJKE en pijnlijke doorligplekken. Haar leven was veranderd in een ware hel. Voor haar vond ik het dus een opluchting, maar voor mij is het gemis nog steeds vreselijk groot en het verdriet er nog steeds niet minder om!
Vanmiddag ga ik naarhet graf om een bosje bloemen neer te leggen en om even bij haar te zijn. Ik ga dan ook gelijk even naar mijn vader die er vlakbij ligt! Het geeft me altijd rust om op het kerkhof te zijn en even het gevoel te hebben dat zij dichtbij mij zijn en dat ik eventjes met hen kan 'praten', ook al sta ik tegen de lucht te lullen, dat boeit me niet.
Ik hoop dat mijn moeder bij mijn vader is, 'ergens'. In een hemel geloof ik niet, wel in een hiernamaals of een andere 'sfeer' waar overledenen naartoe gaan om daar zich voor te bereiden op hun volgende leven, want ik geloof wel in reïncarnatie!
Het is best een mooie, redelijk zonnige ochtend, ik ga straks lekker douchen en me voorbereiden.
Rampspoed, ontstoken kies, antibiotica en schimmelinfecties, BAH!
Gezondheid | Lekker kankeren
|
14 November 2010 | 12:13:57
RAMPSPOED ! ! !
Ok, mijn ongelooflijke excuses voor het lange 'afwezig' zijn en het schrijven van een blogje. Mijn allerlaatste blog resulteerde erin, dat, precies op het moment van 'opslaan' TOEVALLIG de internet verbinding wegviel en mijn hele godganselijke blog naar de vaantjes was. Ik had er zo de pleuris in dat ik dacht: 'Lik me reet maar, even geen blog!!!'.
Maarrrr, vandaag gaan we het weer eens proberen met een verslagje van de afgelopen weken, en dat is wederom ook weer géén feest kan ik je zeggen.
Bovenstaande afbeelding doet al vermoeden hoe ik mij de afgelopen weken gevoeld heb. Het begon met een griepje van een paar dagen waar ik flink ziek van ben geweest. Al opknappende merkte ik plotseling dat er een kies begon te zeuren. Het voelde alsof het mijn verstandskies was, maar achteraf bleek het die kies daarvóór te zijn. Enfin, ik naar de tandarts en die liet mij weten dat deze kies door de kaakchirurg zou moeten worden getrokken. Er was een flinke ontsteking ontstaan dus gaf zij mij een antibioticakuur mee. Aanvankelijk leek dit te werken want de zwelling in mijnt tandvlees nam af, aan de éne kant. Maar een paar dagen later ontstond er nog een veel grotere en pijnlijker zwelling aan de andere kant, die nog veel meer pijn deed.
Ondertussen begon ik wat ongemakjes te ondervinden van de antibiotica, waarvan ik aanvankelijk niet wist dat het dóór de antibiotica kwam. Maar ok, daarover later verder.
Ik de volgende dag de tandarts weer gebeld en gezegd dat ik de hele nacht niet heb kunnen slapen vanwege een gruwelijke en kloppende pijn. Er kwam pus uit de ontsteking die zo heerlijk rechtstreeks mijn mond in liep (GROCE???? ). Gelukkig kon ik die middag terecht. Ik mezelf eerst even flink ge-overdoseerd met een kilo ibuprofen , want als ik dat niet deed had ik van ellende voor de eerste de beste tram gesprongen.
Enfin, ik was aan de beurt. 'Olga', zoals ik haar noem, een pronte russische tandarts, stond me al op te wachten met haar gereedschappen in de hand: 'Komt u maar mevrouwtje!!'. Ehm, tja 'ikke beetje erg veel pijn?'. Dus 'Olga' ging kijken naar de kies en zei :'Tja mevrouwtje, dat ziet er niet zo best uit, die kies moet eruit'. Dus, 'Olga' gaf me een paar flinke verdovingen en zette me even terug in de wachtkamer, alwaar ik kon genieten van het vrolijke gezang van snerpende boor en vijlgeluiden aan gebitten en tanden van andere 'slachtoffers'.
Na tien minuten was de verdoving goed ingewerkt en kon ik weer op de slachtbank gaan liggen. Olga wrikte wat aan mijn kies en ik VERGINGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG van de pijn. Als een huilende zeehond smeekte ik haar te stoppen en vroeg ik om MEER verdoving. Olga vond het nogal vreemd dat ik nog zoveel pijn had ondanks de verdovong maar ok, ze gaf me nog maar een verdoving voor de zekerheid. Na tien minuten kon ik weer terugkomen en werd de kies getrokken. Het deed nog steeds vreselijk veel pijn, maar, geen wonder, het hele weefsel rondom de kies was zwaar ontstoken en de kies ZELF? Die was helemaal verrot en vies en pussig (smakelijk, niet?)
Ik werd naar huis gestuurd met een recept voor een flinke voorraad Brufen 600mg, want ik zou nog wel wat napijnen krijgen. Mijn hele gezicht was verdoofd tot 's avonds laat en toen begonnen de napijnen. Gelukkig had ik de Brufen 600mg gehaald en de pijn was alweer snel weg.
De volgende dag werd ik wakker (ik was nog steeds aan de antibiotica) en moest ik naar het toilet om te plassen. Dus ik ging zitten en plaste. AUWWWW wat doet dat pijn? Mijn hele geslachtsdeel bleek zwaar ontstoken te zijn. Het plassen was vreselijk pijnlijk , en tja ik heb nog steeds een piemel én dus een voorhuid en die voorhuid was vreselijk opgezwollen en ontstoken en ik kon hem niet meer naar achteren trekken, het was zo opgezwollen dat het op een zeeanemoon leek. Ook had ik vreselijke keelpijn, mijn gehemelte was erg gevoelig en slikken deed pijn en de binnenkant van mijn lippen en mond waren ook erg pijnlijk plus een ontzettend gore smaak in mijn mond.
Ik ging googlen: 'Ik heb toch geen SOA?' dacht ik? Nee, dat kan niet, heb al in tijden geen intiem seksueel kontakt meer gehad, dus ik ga even zoeken.
Gaandeweg kwam ik terecht op websites die verhaalden over ontstoken voorhuidjes, en er werd een verband gelegd met Candida / oftewel een schimmelnifectie die dóór he gebruik van antibiotica kan ontstaan. Dus ik gelijk mijn huisarts gebeld en vertelde mijn verhaal. Hij zei: 'Welk middel heeft u gekregen? Amoxilline?', ik antwoordde bevestigend...
'Ja Mevrouw Boelhouwers, de antibiotica zorgt dus voor een verlaagde weerstand, het dood niet alleen de slechte maar ook de goede bacterien waardoor schimmels de kans krijgen zich te gaan uitwoekeren en ontwikkelen. Ik zal even de apotheek bellen en u een zalfje voorschrijven, u mag dit driemaal daags smeren, maar eerst goed wassen voor u smeert'. Enfin, ik vertelde dus dat wassen ongelooflijk onmogelijk was, vanwege het gezwollen voorhuidje... maar ok zo goed en kwaad als het kon deed ik het maar en smeerde het in met het middeltje.
VRESELIJKE PIJN, want het middeltje bevatte bepaalde soorten alcohol die dus ontsmettend moeten werken. Daar zit je dan, drie keer per dag te smeren en pijn te lijden. Was het sop de kool wel waard? Had dat stomme wijf niet gelijk mijn kies kunnen trekken in plaats van mij op te zadelen met een schimmelinfectie met die klote antibioticakuur van d'r? Ik kon d'r wel vervloeken.
Het leuke is dat het dus ook in mijn mond zit, en ik hier dus drie tot vier weken lang VIER MAAL DAAGS een ontzettend goor drankje moet gebruiken. Het smaakt vreselijk en ziet er uit als pus, geel / groening. Om het 'lekker' te maken hebben ze er een mintsmaakje aan toegevoegd, maar volgens mij is het vloeibare plutonium... bleghhhh , maar ok, we zetten maar door.
Nu een aantal dagen later moet ik constateren dat de pijn 'beneden' al een stuk minder is. De voorhuid staat nog steeds erg strak maar er kan weer redelijk normaal gewassen worden Smakelijk verhaaltje, niet? BAH ik word er zelf ook kotsmisselijk van als ik erover schrijf maar ik moet mijn relaas toch ff kwijt hoor. Aangezien een schimmelinfectie nogal hardnekkig is ben ik de komende weken behoorlijk besmettelijk. Ik mag dus minstens vijf weken geen sex en vooral geen orale seks, zoenen mag ook niet want de schimmels zitten in al mijn slijmvliezen. Gelukkig zijn er geen zichtbare schimmels maar de huid is wel aangetast, dus dat probleempje zal ik even moeten uitzitten.
Zoals in de bovenstaande afbeelding heb ik mij de afgelopen 18 jaar gevoeld. Alsof je opgesloten zit achter een spiegel en vanachter die spiegel kijkt naar de werkelijkheid.
Het begon fout te gaan met mij ca. 17 jaar terug toen ik verliefd werd op iemand. Op dat moment was ik nog zwaar punkt en flink aan de drugs. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee te accepteren dat ik verslaafd ben geweest en dat ik er zo extreem heb uitgezien, maar dát is wat drugs dus met je doen, ze veranderen je persoonlijkheid totáál en je rent jezelf voorbij zonder dat je er eigenlijk erg in hebt.
Op een gegeven moment raakte ik verliefd op een man (ik vraag me nu achteraf nog steeds af wat ik in godsnaam in hem heb gezien, maar ok, ik was een bakvisje en verliefd op een man die zeventien jaar ouder was. Toen ik hem leerde kennen was ik geenszins van plan te stoppen met drugs maar toen ik hem leerde kennen raakte ik zo verliefd dat ik ineens wilde stoppen met alles wat 'fout' was. Tja, en ik was zo naïef te denken dat met het weggooien van die drie ons speed , het wel was gedaan en dat het allemaal wel goed zou komen en bladibla.
Nee, had ik dát even mis... ik kwam in een gigantisch proces terecht. Het was niet alleen het afkicken maar ook een gigantische en jarenlange zoektocht naar mijn EIGEN identiteit. Wie ben ik? Wat wil ik? Waar gaat het heen?
Ik heb toen ik jonger was een té vrij leventje geleid en ineens werd ik met de neus op de feiten gedrukt: 'Kijk eens waar je mee bezig bent???' Wat doe je met je leven? NIKS!
Ik raakte volslagen in paniek, het was of ik, met het wegggooien van de drugs in een klap 100 jaar ouder werd. Alles kwam op me af. Wat had ik gedaan met mijn leven? Kijk eens hoe ik eruit zag... als een freak, vol met ringen en een bizar uiterlijk... nog steeds kan ik het niet snappen. Waarom ben ik niet gewoon mezélf gebleven in plaats van mijzelf zo aan te passen om maar ergens geaccepteerd te worden?
Ik ben er nog steeds niet uit, ik ben nog vaak verward en het verleden rukt nog steeds aan me. Ook de intense diepe depressies en psychotische gedachtenwereld waarin ik terechtkwam, het is nog steeds een nachtmerrie als ik eraan terugdenk. Jarenlang voelde ik me gevangen onder een glazen stolp die beslagen was. Als ik kontakt had met mensen dan was het net of die glazen stolp over mij heen werd gezet. Waarom? Niet omdat ik bang was voor mensen maar eerder voor mezelf, ik had totaal geen idee van wie of wat ik was en dan fungeer je een soort van op de 'automatische piloot'.
Nu ben ik bijna veertig en ik begin het toch wel tamelijk spuugzat te raken. Als het nu al zeventien jaar duurt, hoelang duurt het dan in godsnaam nog dat ik 'in de war' ben? Ik ben het zat en ik wil weer rust in mijn donder hebben en wil niet dat de rest van mijn leven vergalt wordt door verwarring en innerlijke onrust. Maar, al die jaren heeft er zo'n enorme spanning op mijn hoofd gestaan dat ik soms denk dat ik dement aan het worden ben, ik voel me soms totaal versuft door al het malen en ben vaak stukken uit mijn geheugen kwijt, dingen die recentelijk gebeurd zijn kan ik vaak niet eens meer plaatsen. Kan me ze wel herinneren maar niet meer in detail. Nu is het ook een gegeven dat langdurige spanning ook vergeetachtigheid kan veroorzaken natuurlijk, dus dat zal wel het gevolg zijn van al die jaren van depressies.
Ik denk vaak nog met afschuw terug aan de dingen die door mij heengegaan zijn. Het is een té indrukwekkend deel van mijn leven geweest om zomaar even los te laten. Ik was zo opgesloten in mezelf en zo gevangen dat ik totaal in mezelf gekeerd was. Ik voelde me net 'Alice in Wonderland', de vreemdste gedachten gingen er door me heen, gedachten die ik niet kan uitleggen, omdat ze zo abstract waren en ongrijpbaar.
En omdat ik grotendeels alleen was ging ik gesprekken houden met mezelf. Dat is wat eenzaamheid doet met een mens, je wordt er nu eenmaal krankzinnig van.
Nog steeds vindt ik het eng om onder de mensen te zijn. Ik voel me een vreemde eend in de bijt en probeer vaak zo normaal mogelijk te zijn maar toch, de ervaringen die ik achter me heb liggen, geven me vaak het gevoel dat ik anders ben dan andere mensen, maar tegelijk ook heel erg eenzaam.
Alle pesterijtjes van kinderen en andere jeugdigen malen ook nog steeds door mijn hoofd. In mijn jeugd ben ik erg veel gepest maar ook heden ten dage wordt ik nog steeds erg veel gepest. Deze pesterijtjes hebben op mij meer impact dan ik eigenlijk voor mezelf en de buitenwereld wil toegeven omdat ze diep in mijn ziel verankerd zijn! Ik voel me vaak nog steeds enorm verdrietig als ik zie hoe de wereld in elkaar steekt. De wereld veranderen kan ik niet, maar er in leven kan ik ook niet, dus wat moet je dan?
Hoe moet het verder met mijn leven? De laatste tijd heb ik gewoon helemaal nergens meer interesse in en ik denk vaak aan de dood, ik verlang er naar omdat ik het hier op aarde eigenlijk wel een beetje gezien heb allemaal, maar toch vindt ik op een of andere manier altijd weer de kracht om door te zetten, maar ... WAAROM ? Vraag ik me vaak af. Voor wat? Voor wie? De hele wereld kan me gestolen worden, ik ben mensen zat en de maatschappij ook, het enige dat me nog interesseert zijn mijn katten en mijn vrienden, maar het onbevangen plezier dat ik lang geleden had in het leven, dat is er gewoon niet meer, soms het is net of ik dood ben vanbinnen. En dat is een heel eng en beklemmend gevoel.
Natuurlijk zijn er ook goede dagen, maar wanneer je je goed voelt blijf je toch altijd een beetje terugdenken naar die enge en donkere momenten en ben je bang dat het weer terugkomt. Loslaten zou het devies moeten zijn, maar laast zoiets maar eens los. Het is net of je uit de hel komt of uit een horrorfilm. Ik denk dat je zoiets ook stukje bij beetje moet verwerken. Een wervelstorm gaat immers ook niet van het ene op het andere moment liggen.
Maar ja, dit duurt nu al bijna 18 jaar...
Toch, hoe gruwelijk ook, zijn depressies af en toe wel goed voor een mens. Hoewel je het liefst NIET depressief bent kunnen depressies je wel altijd met je neus op de feiten drukken: 'Zo is het en niet anders en je hebt daar maar van te leren'. Blijkbaar ben ik nog niet uitgeleerd!!!
Eigenlijk ben ik altijd een recalcitrant en opstandig persoontje geweest. Mijn levenlang heb ik overal tegenaan geschopt en wilde ik eigenlijk nergens echt bijhoren. Ik was altijd rebels en heb altijd alles gedaan wat 'God verboden' heeft. Want van jongs af aan heb ik altijd een bloedhekel gehad aan 'braafheid'. Engelachtig gedrag van een persoon waar niets aan mocht mankeren vond ik een crime, want ik had altijd al een hekel aan het 'Oprah-achtige' volk, van die keurige gezinnetjes die daar in een studio, keurig in het pak of een parmantig mantelpakje zitten te vertellen hoe braaf zij wel niet zijn en hoe 'goed' ze zich door het leven laveren om maar zo succesvol mogelijk te zijn en door 'de gemeenschap' geaccepteerd te worden als rechtschapen en goede burgers. Allemaal met de 'steun van God' natuurlijk en 'Het Universum'.
Een carriere, een goede baan, een groot huis en een gezin, het heeft mij werkelijk nooit geinteresseerd. Dit was een van de redenen waarom ik jarenlang overal tegenaan geschopt heb, extreme uiterlijken had, drugs gebruikte en erop losleefde. Ik heb vele mannen gehad, kilo's en kilo's met drugs gebruikt, in de prostitutie gezeten, feest na feest afgestruind , ik had het vreselijk naar mijn zin en was een echte hedonist, want ik was altijd vreselijk genotzuchtig, want ik wilde niks missen en overal aan meedoen.
En dan kom je ineens op een punt dat je dit allemaal spuug- en spuugzat bent, je wil het anders, maar je weet niet hoe. Je gaat je afvragen wie je nu wérkelijk bent en wat is het verschil met hoe je je jarenlang naar de buitenwereld toe hebt gepresenteerd?
Gaandeweg ontdekte ik dat eigenlijk bijna de hele wereld een rol speelt. We akteren allemaal om dátgene te krijgen wat we werkelijk willen hebben: Een bepaalde baan, geld, roem en aanzien, kinderen en we willen voor onze kinderen natuurlijk ook allemaal het beste en ook zij zullen moeten voldoen aan een bepaald maatschappelijk beeld. Ik wálg hiervan, wat ik vooral wil is mijzélf zijn. Niet braafjes maar ook niet té recalcitrant meer, maar ik wil ook niet meer mijn ware aard verbergen om maar geaccepteerd te worden.
Hoe ouder ik werd hoe meer onvrede ik voelde met de maatschappij om mij heen en het is net alsof ik nu, zo tegen mijn veertigste , pas écht begin te puberen en ineens bewust aan het worden ben van wie ik werkelijk ben. Tegelijkertijd, gaande het proces, probeer ik het pantser dat ik jarenlang om me heen heb gehad, van me af te schudden, maar zo makkelijk is dat niet. Iets wat je jarenlang met je meezeult, dat schudt je niet zomaar even van je af. Daar gaat de nodige 'soulsearching' aan vooraf en dat is best een zeer beangstigend proces. Je hebt geen vaste grond meer onder je voeten, geen duidelijk doel meer voor ogen en de maatschappij maakt je letterlijk ZIEK
Persoonlijk denk ik dat mijn extreem hoge gevoeligheid ook een bepaald 'doel' dient. Ik moet mijn ervaringen verwerken en mijn gevoelens gebruiken om míjn stukje ervaring met de wereld te delen. Ik heb best extreme gedachten, dat geef ik toe, en zelf ben ik er ook niet altijd maar even blij mee dat ik dit allemaal maar voel en denk maar om een of andere reden móet ik dit voelen, misschien wel om erover te schrijven? Om de wereld iets kenbaar te maken? Hoe vreselijk het is als je niet gewoon vriendelijk bent tegen elkaar, elkaar niet gewoon accepteert zoals je bent, zonder de ander te willen veranderen naar een beeld zoals dat het beste past binnen jouw idealen en denkbeelden?
Bewustwording is eng en griezelig. Het is net of je een set extra 'ogen' krijgt en de wereld ziet door een soort van lucide bril. Je ziet de schijnbare werkelijkheid maar ook alles wat daarónder ligt, de gevoelens, de meningen en motivaties van mensen, de drijfveren en de hele rataplan. Waar zijn we met zijn allen mee bezig? Wat maakt ons nou écht gelukkig?
De hele wereld om me heen jaagt me op. De veelheid aan informatie, de technologie die zich maar verder ontwikkelt, de overvoeld aan keuzes die je hebt maar ook het gemene en slinkse gedrag van mensen, het opportunisme en egoistische gedrag van mensen.... het maakt me allemaal misselijk en razend en zolang ik deze gevoelens er niet uitgooi blijf ik met die kolkende massa van onrust in mijn donder zitten want ik móet het er allemaal uitgooien.
Ik kan nog steeds niet zeggen dat ik sta te trappelen om 'deel te nemen' aan de wereld. Maar ik kan ook niet zeggen dat ik me 'dolgelukkig' voel in mijn isolement. Maar ik ben té gevoelig om me in het dagelijkse leven te storten omdat ik alles opzuig als een spons. Verder heb ik ook geen zin om mezelf te 'sederen' met zgn. 'medicatie'. Het zal het probleem niet oplossen en ik zou veranderen in een zombie vrees ik.
Een wolk zuigt net zolang vocht op tot hij te zwaar wordt om al het water nog te kunnen dragen, daarom moet het soms 'regenen' en onweren, en zo zie ik het ook met mijn emoties. Ik denk dat ik té lang van alles heb opgekropt en nu zit ik weer in 'zwaar weer' zoals je dat zo mooi kunt noemen, ik moet mezelf weer een weg zien te banen door de wirwar en veelheid van gedachten in mijn hoofd, de kronkels en verwrongen emoties die een plaats zoeken, me afvragende 'Wie the hell ben ik?'
Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik op mijn moeder ga lijken, ik ben een soort van 'Ma-plus', ik ben haar, maar een stukje verder geëvolueerd, zij leeft in mij, want ik heb haar DNA en tóch ben ik ook anders dan zij.
Mijn moeder was niet ideaal, net zomin als ik ideaaal ben, ze had haar lieve kanten maar ook zeer gemene kanten, maar die heb ik zelf ook, dus wie ben ik om haar haar mindere kanten te verwijten? En vaak was ik het oneens met haar en ook botsten we vaak met elkaar, maar zoals het tegeltje zegt: 'Hou ouder je wordt, hoe meer je vindt dat je ouders gelijk hadden' , en daar kom je alleen achter door eigen ondervinding!
Niet iedereen zal zijn of haar bewustwordingsproces zo intens beleven als ik, ik ben immers bipolair en kan morgen weer ineens zó supervrolijk zijn dat ik deze donkere bui vergeet als sneeuw die smelt voor de zon. Het is alleen zo jammer dat het altijd zo extreem is. Er zal een punt komen waarop mijn lichaam dit allemaal niet meer aan kan en mijn hersens werkelijk zijn fijngemalen door al het gedenk en alle spanningen. Of ik hier ooit een weg uit vindt? Ik weet het niet... maar ik heb té lang gestreden om het op te gaan geven, ik zál doorzetten tot ik mijn geluk weer terug zal vinden!
De laatste dagen is het weer behoorlijk donker in mijn hoofd. Hoewel het de afgelopen weken best lekker met mij ging (ik zat goed in mijn vel zonder overdreven of manisch te zijn) voel ik mij nu weer precies het tegenover gestelde. Het lukt me nog steeds niet mijn positieve gevoel langer dan een week of twee vast te houden. Toch heb ik wel goede hoop dat ik ook híer wel weer doorheen kom, maar ja, je moet er toch maar weer ff doorheen he? BLEGH!!!
Af en toe, op momenten dat ik alleen ben, en dat is heel, heel erg vaak, wordt ik overvallen door herinneringen van vroeger en aan mijn ouders. Ik zit nog steeds in een behoorlijk rouwproces en ik mis mijn beide ouders nog steeds verschrikkelijk. De geborgenheid die je ouders je kunnen geven is heel erg fijn, en als die weg is, voel je je zo vreselijk verloren en zo nérgens meer in geinteresseerd, behalve onder een dekbed op de bank te liggen en weg te zakken in je misére, want, je wil de herinneringen aan je ouders koesteren en je wentelen in het verleden, toen ze nog leefden. Maar telkens weer is de ontgoocheling enorm groot als je je weer realiseert dat ze er niet meer zijn.
Op het moment voel ik me weer zó depressief dat de hele wereld me weer gestolen kan worden, maar ik wéét dat het een gevolg is van geestelijke uitputting die ik mezelf aandoe. Nog steeds heb ik vaak momenten dat ik me waardeloos voel, ongewenst in de wereld en het idee dat mijn leven geen enkel doel dient. Suïcidale gedachten komen vaak in me op, maar ik heb voldoende tegenwoordigheid van geest om het NIET te doen, ik bedoel: ZELFMOORD plegen... zo gek ben ik nou ook weer niet maar ontkennen dat ik de gedachten héb doe ik ook niet!
Het leven is zo vreselijk ingewikkeld als je zo vreselijk overgevoelig bent dat je bijna niks meer 'normaal' lijkt te kunnen doen. Ik kan vaak niet eens TV kijken omdat ik alle informatie in me opzuig als een spons, om deze zelfde informatie vervolgens niet te kunnen verwerken waardoor het als een wervelstorm door mijn kop heenmaalt als een grote wirwar van 'kennis'. Als je niet kunt ontspannen en slapen dan kan deze 'kennis' je grootheidswaan geven en je laten denken dat je hoogbegaafd bent en je krijgt er nog allerlei andere maffe gedachten bij. Muziek luisteren is al helemáál uit den boze, want muziek blíjft malen door mijn kop. Zodra ik wil gaan slapen is het net of ik middenin een orkestbak zit of dat er een jukebox afspeelt in mijn kop die ik NIET uit kan zetten. Vaak ben ik dus genoodzaakt om in absolute stilte te leven omdat ik gewoon niks kan hebben, wat het leven afschuwelijk saai maakt.
Op momenten dat het beter gaat lap ik dat natuurlijk weer aan mijn laars, om het vervolgens weer te moeten bekopen...
Ook het leven van zeer weinig geld geeft me veel stress. Ik heb sinds kort een bewindsvoerder omdat ik zelf mijn eigen financiën niet meer in goede banen kon leiden. Ik moet leven van € 50,= per week en dat is echt KIELE KIELE. Als je in de winkel loopt moet je echt elke cent optellen bij elkaar en in één keer voor de hele week boodschappen doen want, de winkel is een críme voor me, ik wil er altijd zo snel mogelijk weer uitzijn.
Als je moet leven van € 50,= per week houdt dit dus in dat je nooit iets voor jezelf kunt kopen, geen kleren, geen leuke uitstapjes, of een keer lekker naar de kroeg, het openbaar vervoer is sowieso al te duur om je te kunnen veroorloven, dus zit je de hele dag thuis, in je uppie, met de pc... een cyberleven leidende. Natuurlijk maak ik ook weleens een wandeling maar iets echt leuks ondernemen dat gaat gewoon niet. Het liefst zou ik een leuke baan hebben, maar WAAR zou ik in gothsnaam kunnen werken met mijn handicap? Als ik werk zou hebben zou ik het financieel in ieder geval een heel stuk beter hebben en me ook beter voelen omdat ik iets DÓE.
Helaas werk ik al ZO lang niet, dat ik me afvraag of ik überhaupt ooit nog wel zou kúnnen werken.
Hoewel ik gelukkig kan relativeren blijft het gevoel altijd even ellendig. Je irriteert je mateloos aan ÁLLES, werkelijk ÁLLES. Vandeweek ergerde ik me zó kapot aan Sonja Bakker met haar eeuwige gezwets over afslanken dat ik fantaseerde dat ze gedwongen zichzelf moest VETMESTEN, eens zien of ze dan nog zoveel grootspraak heeft (vindt het toch al zo raar dat zij in haar programma nooit écht dikke mensen heeft maar alleen mensen met 'wat pondjes meer'). En Oprah? Die kots ik helemáál uit met haar zoetsappige engelen gelul en zo zijn er nog veel meer 'mediale-situaties' waaraan ik me kapoterger als ik depressief ben. Misschien komt dit doordat ik de hele tijd probeer om een té ideaal persoon te zijn, waar niks aan mag mankeren, die er altijd en eeuwig voor iedereen moet zijn en waar nooit een onvertogen woord uit mag komen. Waar háál ik in gothsnaam die achterlijke gedachte vandaan dat ik PERFEKT moet zijn?
Om eindelijk eens die grote liefde te vinden? Ik vrees dat er niemand op mij zit te wachten, ik ben geen beautyqueen, alle 'beauty' die je ziet is puur makeup en styling... een illusie dus. Maar ik weiger met een mannenkop rond te lopen dus maken we er elke dag maar weer een kunstwerk van... een vrouw met een baard is ook zo'n vreemd gezicht, niet?
Op mijn (bijna veertigste) voel ik me eenzamer dan ooit. Ik kijk vaak met grote angst naar de toekomst, de oude dag.. ik blijf het een verschrikking vinden en kan me er niet mee verenigen. Ik heb heel veel van mijn moeder, dus ook haar genen, dat kan betekenen dat ik net als zij ook alzheimer kan krijgen en suikerziekte en kanker... leuk vooruitzicht.
Mijn moeder was altijd een sterke vrouw. Hoewel zij hyperemotioneel kon zijn heeft zij nooit overwogen om hiervoor maar medicijnen te slikken of kalmerende middelen... ik ga dit dus ook niet doen, ik doorleef het wel zonder en zie wel waar het schip strandt. Als ik me ellendig voel, dan gooi ik het hier op mijn blog wel van me af... helaas heb ik niet vaak iets leuks te melden omdat ik mijn blog voornamelijk gebruik om mijn zwartgallige gevoelens van me af te schrijven. Dat betekent echt niet dat ik nooit vrolijk zou zijn want vrolijk kan ik ook zijn maar soms ben ik gewoon een donderbui en dan moet ik het op deze manier van me afgooien! Voor mijn gevoel is dat beter dan konstant maar iedereen lastig te vallen aan de telefoon met mijn angsten en depressies! Mensen hebben immers, net als ik, hun eigen sores.
Luister hieronder naar 'Sleeper in Metropolis', van Anne Clark, het is de pure waarheid!!
). Gelukkig kon ik die middag terecht. Ik mezelf eerst even flink ge-overdoseerd met een kilo ibuprofen , want als ik dat niet deed had ik van ellende voor de eerste de beste tram gesprongen.
